Szczególnie związani z parafią

S. Marta Bronisława Klebba SM 17 października 1865 roku w parafii pw. Św. Ap. Piotra i Pawła w Pucku sakrament małżeństwa zawierali 28 -letni Anton Klebba ze Smolna i 22-letnia Ewa Krzebietke pochodząca z Połchowa. Zakładali oni rodzinę, w której miała przyjść na świat przyszła siostra szarytka. Antoni i Ewa osiedli się w Smolnie. Byli tam właścicielami ziemskimi. Tam przychodziły też na świat ich kolejne dzieci: Maria Marta (ur. 31.01.1867), Józef Grzegorz (ur. 10.09.1868), Antoni Ksawery (ur. 02.12.1870), Franciszek Wilhelm (ur. 09.04.1873 r.), Benedykt Albrecht (ur. 20.04.1875 r.), Augustyn Michał (08.10.1877 r.), Anna Teodora (ur. 04.04.1879 r.), Jan Filip (ur. 01.05.1881 r.) i Marta Bronisława (ur. 28.04.1884 r.). Marta była więc najmłodsza z dziewięcioro rodzeństwa. 

Marta Klebba urodziła się w poniedziałek, 28 kwietnia 1884 roku w Smolnie, w powiecie Puck. Przyszła na świat w starej, kaszubskiej rodzinie. 1 maja 1884 roku została ochrzczona w parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Pucku. W parafialnych księgach metrykalnych zapisano, że jej rodzicami chrzestnymi byli Michał Krzebietke i Maria Kloska z Połchowa.

s. Marta Bronisława Klebba w MostachOd roku 1903 życie Marty związane było z miejscowością Mosty. Wówczas bowiem ówczesny właściciel tutejszego dworku August von Wedelsteadt sprzedał podniszczony majątek wraz pozostałą po parcelacji ziemią  starszemu bratu s. Marty - Antoniemu Klebbie. Żoną Antoniego była Maria Dominik (1879-1953), pochodząca z Gnieżdżewa z wielodzietnej, zasobnej, gburskiej rodziny tamtejszego sołtysa Michała Dominika (1839-1896). Antoni nabył główny budynek dworku i cęść ziem, po cyzm w niedługim czasie odbudował całe obejście gospodarskie. Marta Bronisława Klebba była odtąd częstym gościem tutejszego dworku, przy którym tętniło życie nie tylko gospodarcze, ale i kulturalno – patriotyczne. Źródła podają, że od roku 1909/10 w tutejszym „zomku” (tak nazywali dworek tutejsi Kaszubi) zawiązał się swoisty „Dom Polski”. Odbywały się w nim spotkania okolicznych mieszkańców, w których zakorzeniała się świadomość narodowa i potrzeba działań propolskich. Wykładano tu dzieje Polski i Pomorza, historię Kościoła oraz podejmowano zagadnienia ekonomiczno-rolnye. Uczono się polskich pieśni ludowych, a amatorskie kółko teatralne rozpoczęło przy dworku przygotowania i próby do wystawienia sztuki. Dodać należy, że w czasie wojny 1914-18 w dworku u Antoniego Klebby, wieczorami, w konspiracji przed niemiecką policją, zbierali się ludzie związani z Towarzystwem Ludowym, którego działalność została zakazana. Po odzyskaniu przez państwo polskie Pobrzeża Kaszubskiego w roku 1920, dworek rodziny Klebba dalej pełnił nieoficjalną funkcję punktu spotkań ludzi myślących o Polsce w kategoriach społeczno-politycznych. Miejsce to gościło wybitnych ludzi ziemi kosakowskiej i okolic. Bywali tutaj m.in.: Józef Klebba, Jan Radtke, Augustyn Krause czy kuzyni Antoniego bracia Jakub i Stefan Wojewscy z Gdyni. Bywał tu też Antoni Abraham i inspektor kolejowy Michał Dominik (brat Marii Klebba). Bywały też osoby duchowne, takie jak ks. Władysław Rompca czy ks. Franciszek Grucza.  Wybitną postacią pośród gości tego dworku był ksiądz kapelan u sióstr elżbietanek w Chełmnie, a po roku 1928 już biskup sufragan diecezji pelplińsko-chełmińskiej, a zarazem rektor Seminarium Duchownego w Pelplinie, ks. biskup Konstanty Dominik, brat Marii, żony Antoniego. Klimat panujący w „zomku” pokazuje w jakim duchu został wychowany jego właściciel - Antoni Klebba i całe jego rodzeństwo. W takim duchu została też wychowana najmłodsza - Marta Bronisława, która odwiedzała to miejsce bezpośrednio przed wstąpieniem do zgromadzenia zakonnego i już jako siostra szarytka. Marta odczuwała ponadto głęboką potrzebę służby i pomocy innym. Kiedy rodziło się jej powołanie musiała zadać sobie pytanie, jakie zgromadzenie zakonne wybrać, dokąd pójść? Ostatecznie zdecydowała, że najlepiej wypełni swoje zadanie w Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo - Służebnic Ubogich, których charyzmatem jest niesienie pomocy chorym, ubogim i wszelkiego rodzaju potrzebującym. Zgromadzenie to zostało założone w Paryżu dnia 29 listopada 1633 r. przez św. Wincentego a Paulo (1581-1660) i św. Ludwikę de Marillac (1591-1660). Do Polski Siostry Miłosierdzia przybyły w 1652 r. na prośbę królowej Marii Ludwiki Gonzaga (żony króla Jana Kazimierza) i osiedliły się w Warszawie. 25 lutego 1850 r. została utworzona najmłodsza w Polsce prowincja poznańska z domem centralnym w Poznaniu, a od 1863 r., po przeniesieniu siedziby Zarządu Prowincji do Chełmna nad Wisłą, przyjęła nazwę Prowincja Chełmińska (obecnie jest to prowincja Chełmińsko-Poznańska). Znaczny wpływ na utworzenie prowincji miał podział Polski na skutek zaborów. Terytorialnie obejmowała ona bowiem tereny zaboru pruskiego.

Właśnie tutaj, dnia 16 lutego 1905 roku Marta Klebba przekroczyła progi zakonne. Dla Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia nie był to czas łatwy. Prowadzony przez zaborcę „Kulturkampf” doprowadził do tego, iż w latach 1875-1877 uległy kasacie 24 dzieła wychowawcze i szkoły, a 60 sióstr, nauczycielek i wychowawczyń musiało opuścić granice Prus. Pozostałym siostrom wolno było pracować tylko w lecznictwie oraz opiekować się starcami i ubogimi. W czasach „Kulturkampfu” zamknięto również założony w 1868 r. nowicjat, zwany w zgromadzeniu „seminarium”. Zgłaszające się dość licznie kandydatki trzeba było wysyłać do seminarium w Domu Macierzystym w Paryżu. Wyjazdy te nastręczały wiele trudności i uniemożliwiały przyjęcie większej liczby kandydatek. Dopiero w 1896 r., pod pretekstem kształcenia sióstr pielęgniarek, Zgromadzenie uzyskało od rządu pruskiego zezwolenie na ponowne otwarcie seminarium w Chełmnie. Tam właśnie – w Domu Prowincjalnym Marta Klebba odbyła formację początkową, czyli Postulat i Seminarium (Nowicjat). Jej pierwszą placówką po ukończeniu Nowicjatu był nowo powstały dom w Wielkim Tschanschu pod Wrocławiem, gdzie została skierowana do opieki nad dziećmi przebywającymi w Ochronce (Przedszkole).

Placówka Sióstr Miłosierdzia w Wielkim Tschanschu została założona staraniem Hrabiny Eleonory Stolberg pod nawą Dom Miłosierdzia Najświętszej Panny Wspomożenia. Przybyłe tam 26 października 1905 roku trzy Siostry (wśród nich s. Marta Klebba), miały zająć się, jak podaje Kronika Prowincjalna „prowadzeniem Ochronki, odwiedzaniem ubogich i skupieniem koło siebie młodzieży żeńskiej, przez założenie Stowarzyszenia Dzieci Maryi, aby tym sposobem uchronić tamtejszą ludność katolicką od zgubnego wpływu protestantyzmu i od utraty, a przynajmniej zobojętnienia do wiary św. na które narażeni są przez ciągłe stykanie się z protestantami.” W piątym roku posługi na tej placówce dnia 17 lutego 1910 roku s. Marta złożyła pierwsze Święte Śluby. 

Z powodu zmian politycznych, a tym samym zmian granic Polski, Zarząd Prowincji Chełmińskiej był zmuszony wycofać Siostry z domów, które po Plebiscycie znalazły się na terytorium Niemiec, tj. z Wrocławia, Tschanschu i Brustawy. Domy te zostały przyłączone z dniem 1 lipca 1920 roku do Prowincji Kolońskiej Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia, a niektóre Siostry m. in. s. Marta Klebba przeszły do Prowincji Kolońskiej. S. Marta przynależała do Prowincji Kolońskiej do maja 1945 roku. W tym okresie zdobyła w Kolonii wykształcenie pielęgniarskie poświadczone dyplomem.

Po zakończeniu II Wojny Światowej i ustaleniu nowych granic Polski, placówki Sióstr Miłosierdzia znajdujące się we Wrocławiu i Brustawie powróciły do Prowincji Chełmińskiej. Placówka w Wielkim Tschanschu nie została wznowiona. W roku 1946 s. Marta podjęła pracę pielęgniarską w Szpitalu św. Anny we Wrocławiu. Przez wszystkie lata pełniła cichą i pokorna służbę Chrystusowi odnajdując Jego oblicze w chorych, cierpiących i potrzebujących. 

Dnia 1 września 1954 roku s. Marta Klebba została przeniesiona do Domu Prowincjalnego w Chełmnie, gdzie zmarła 24 maja 1961 roku. Pochowana została na miejscowym cmentarzu w kwaterze Sióstr Miłosierdzia.

Dodać należy, że Bóg posłużył się osobą s. Marty, kiedy rodziło się powołanie innej szarytki - pochodzącej z Mostów s. Barbary Klein. Mając kontakt z s. Martą Klebba wybrała bowiem ten sam charyzmat posługi wstępując do chełmińskiego domu Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. 

 

------------------------------

 

Życiorys został opracowany na podstawie kościelnych dokumentów archiwalnych, w tym ksiąg metrykalnych oraz dzięki współpracy i w oparciu o materiały udostępnione przez Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia oraz p. Teresę Kowal, a także publikację Z. Miszewskiego pt. "Zarys dziejów ziemi kosakowskiej, cz. I". Bardzo dziękuję za wsparcie. ks. Rafał Dettlaff

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
128 0.10719394683838